اگر امروز بخش بزرگی از سالنهای ناخن آمریکا در اختیار ویتنامیتبارهاست، باید ریشهی این داستان را در یک تصمیم غیرمنتظره جستوجو کرد؛ تصمیمی که از سوی تیپی هدرن، ستاره مشهور هالیوود، گرفته شد. انقلاب صنعت ناخن آمریکا فقط یک روایت الهامبخش نیست، بلکه نمونهای کمنظیر از تأثیر یک ایده بر آیندهی یک صنعت چند میلیارد دلاری است.

سال ۱۹۷۵، تیپی هدرن، بازیگر سرشناس فیلم «پرندگان» ساخته آلفرد هیچکاک، از کمپ پناهندگان ویتنامی «دهکده امید» در کالیفرنیا بازدید کرد. او در این دیدار متوجه شد که بسیاری از زنان پناهنده، مجذوب ناخنهای مانیکورشده و آراستهی او شدهاند. همین علاقه، جرقهی یک ایدهی بزرگ را در ذهنش زد؛ ایدهای که بعدها مسیر زندگی هزاران نفر را تغییر داد.

هدرن تصمیم گرفت به جای کمکهای موقت، یک فرصت شغلی پایدار ایجاد کند. او ۲۰ زن پناهنده را انتخاب کرد و از مانیکوریست شخصی خود خواست تمام اصول آرایش، مانیکور و مراقبت از ناخن را به آنها آموزش دهد. اما به همینجا بسنده نکرد. پس از پایان آموزش اولیه، او این گروه را به یک آموزشگاه تخصصی فرستاد تا دورههای حرفهای را بگذرانند و بتوانند با دریافت مجوز، وارد بازار کار شوند.

همین اقدام، نقطه آغاز انقلاب صنعت ناخن آمریکا بود. این زنان وارد بازار خدمات ناخن شدند و با ارائه خدمات با قیمت مناسبتر، این صنعت را از یک خدمت لوکس به گزینهای در دسترس برای قشرهای مختلف جامعه تبدیل کردند. در نتیجه، تعداد مشتریان بهسرعت افزایش یافت و سالنهای ناخن رشد چشمگیری را تجربه کردند.

امروز بخش بزرگی از بازار چند میلیارد دلاری سالنهای ناخن در آمریکا، بهویژه در ایالت کالیفرنیا، در اختیار ویتنامیتبارهاست. بسیاری از فعالان این حوزه، تیپی هدرن را «مادرخوانده» صنعت ناخن آمریکا میدانند؛ لقبی که نشان میدهد یک تصمیم انساندوستانه چگونه توانست آیندهی یک جامعهی مهاجر و حتی یک صنعت را دگرگون کند.

تیپی هدرن که این روزها ۹۶ ساله است، همچنان با همین روایت الهامبخش شناخته میشود. او علاوه بر جایگاهش در تاریخ سینما، مادربزرگ داکوتا جانسون، بازیگر محبوب هالیوود، نیز هست. با این حال، بسیاری معتقدند ماندگارترین میراث او نه فقط نقشآفرینیهایش، بلکه همان تصمیمی است که از یک کمپ پناهندگان آغاز شد و به شکلگیری امپراتوری چند میلیارد دلاری صنعت ناخن آمریکا انجامید.






دیدگاه شما