یک قرن پیش، پوشاک باشکوه ایرانی آنقدر چشمگیر بود که یک پژوهشگر فرانسوی برای آن در تاریخ پوشاک زنان جهان، بخشی مستقل در نظر گرفت. لباسی که امروز هم با جزئیات و فرمهای متفاوتش، شبیه یک منبع الهام برای ترندهای خاص و متفاوت دنیای مد است.

«پل لویی دو ژیافری» نویسنده و پژوهشگر فرانسوی، در سالهای ۱۹۲۶ و ۱۹۲۷ مجموعهای با عنوان «تاریخ پوشش زنانه در جهان» (The History of the Feminine Costume of the World) را منتشر کرد. این اثر به تاریخ پوشاک زنان در نقاط مختلف جهان پرداخت. ایران نیز در میان تمدنهای بررسیشده قرار گرفت.

اما بخش مربوط به ایران فقط یک اشارهی کوتاه نبود. ژیافری برای پوشش ایرانیان، بخشی مستقل با عنوان «پوشاک باشکوه ایرانی» اختصاص داد. انتخابی که نشان میدهد لباس ایرانی برای او فقط یک پوشش معمولی نبود. این لباسها هویت بصری و جذابیت کافی برای حضور در یک روایت جهانی از تاریخ مد را داشتند.


در تصاویر این مجموعه، زنان ایرانی با لباسهای بلند و چندلایه دیده میشوند. روسریها و پوششهای متنوع سر و صورت، بخش مهمی از این ظاهر بودند. پارچههای نقشدار نیز جلوهی لباسها را بیشتر کردهاند. زیورآلات و جزئیات تزئینی هم ظاهر نهایی را کامل میکنند.


جذابیت این تصاویر، فقط در قدیمیبودن آنها نیست. ترکیب لایهها، پارچههای طرحدار، پوشش سر و تزئینات، همان چیزی است که امروز در ترندهای مد دوباره مورد توجه قرار گرفته است. لباسهایی که با جزئیات زیاد، هویت مشخصی میسازند و قرار نیست شبیه استایلهای تکراری باشند.



البته نباید همه تصاویر کتاب را به یک شهر یا قوم مشخص نسبت داد. ژیافری در این موارد مشخص نکرده که هر لباس دقیقاً متعلق به کدام منطقهی ایران است. بنابراین این تصاویر بیشتر یک تصویر کلی از پوشاک ایرانی در آن دوره ارائه میکنند.

با این حال، یک نکته همچنان جذاب است. پوشاک زنان ایرانی نزدیک به صد سال پیش، آنقدر شخصیت و هویت بصری داشت که در یک مجموعهی جهانی از تاریخ پوشاک، برای خودش جایگاه جداگانه پیدا کرد. حالا که مد دوباره به سراغ لباسهای تاریخی، پارچههای پرجزئیات، لایهلایهپوشی و عناصر سنتی رفته است، این تصاویر قدیمی بیش از همیشه تماشایی به نظر میرسند. گویی یک ترند قدیمی، پیش از آنکه دوباره مد شود، سالها قبل راه خودش را پیدا کرده بود.





دیدگاه شما