اگر ریچل، مونیکا، فیبی، جویی، چندلر و راس در ایران زندگی میکردند، احتمالاً کمد لباسشان حالوهوای کاملاً متفاوتی داشت. شلوارهای جین، مانتوهای بلند اپلدار، روسریهای طرحدار و کتهای کوتاه، جای استایلهای نیویورکی سریال را میگرفتند. ترکیب رنگها هم کاملاً حالوهوای دهههای هفتاد و هشتاد را داشت. نتیجه، چیزی شبیه یک نسخهی خیالی از فرندز بود؛ شخصیتهایی آشنا با ظاهری که انگار از آلبومهای قدیمی خانوادگی بیرون آمدهاند.

ریچل احتمالاً شیکترین عضو این جمع میشد. مانتوهای فیت، شلوارهای بوتکات، کیفهای کوچک و شالهای رنگی، استایل او را کامل میکردند. مونیکا اما سراغ ترکیبهای مرتبتر میرفت. مانتوی ساده، شلوار راسته و کیفهای ساختارمند، انتخابهای همیشگی او بودند. فیبی بدون شک متفاوتترین استایل را داشت؛ لباسهای گلدار، رنگهای شاد و اکسسوریهای عجیب، کاملاً با شخصیت آزاد و خاص او هماهنگ بودند.



جویی احتمالاً با تیشرتهای ساده، شلوار جین و کتهای اسپرت دیده میشد. چندلر هم همان شوخطبعی همیشگی را وارد لباسهایش میکرد؛ پیراهنهای چهارخانه، پلیورهای آزاد و کتهای دهه هفتادی. راس هم احتمالاً به استایلهای رسمیتر علاقه داشت. پیراهن، شلوار پارچهای و کتهای کلاسیک، انتخابهای قابل پیشبینی او بودند.



ایدهی حضور بازیگران سریال «دوستان» در ایران و در نسخهی خیالی از فرندز، از آن ترندهای خلاقانهای است که نوستالژی را با فرهنگ تصویری محبوب ترکیب میکند. تمام عکسهای پایه واقعی و مربوط به دهههای هفتاد و هشتاد هستند و شخصیتهای فرندز بهصورت مونتاژ به تصاویر اضافه شدهاند. همین ترکیب، نتیجه را جذابتر میکند؛ انگار برای چند لحظه، شخصیتهای محبوب یک سریال آمریکایی واقعاً در ایران زندگی کردهاند و عکسهای قدیمیشان را پیدا کردهایم.







دیدگاه شما