در رقابتهای تنیس ویمبلدون در لندن، جایی که معمولاً تمام توجهها به ضربات دقیق راکت، رالیهای نفسگیر و نبردهای فیزیکی روی چمن سبز معطوف است، نواک جوکوویچ بار دیگر نشان داد که رقابتهای او فقط در زمین بازی خلاصه نمیشود.

این بار پیام این تنیسور مشهور نه در یک مصاحبهی جنجالی یا واکنشی احساسی، بلکه در جزئیترین بخش استایلش پنهان شده بود؛ در آستر یک کت سفید که جملهای معنادار را در خود جای داده بود: «قهرمان کسی نیست که شکست میدهد، بلکه کسی است که بیعدالتی را تاب میآورد و میبخشد.»


برای بازیکنی که رکورددار قهرمانی در گرند اسلمهاست و تقریباً تمام نامهای بزرگ تاریخ تنیس را در مسیر حرفهای خود شکست داده، انتخاب چنین جملهای نوعی پارادوکس عمیق و تأملبرانگیز ایجاد میکند. چرا که تصویری که او در زمین ساخته، تصویری از سلطه، رقابت و پیروزیهای بیوقفه است، اما این پیام از لایهای دیگر از شخصیت او سخن میگوید؛ لایهای آرامتر، فلسفیتر و درونیتر.


نواک جوکوویچ در طول دوران حرفهای خود بارها در موقعیتهای دشوار قرار گرفته است؛ از سوتها و واکنشهای منفی بخشی از تماشاگران که اغلب طرفدار رقبایی چون فدرر و نادال بودهاند تا انتقادات رسانهای گسترده و حتی بحرانهای خارج از زمین مانند ماجرای عدم تزریق واکسن کرونا و اخراج از استرالیا. همهی این تجربهها، تصویری پیچیدهتر از یک قهرمان مدرن ساختهاند؛ قهرمانی که همیشه در مرکز توجه بوده، اما نه همیشه در فضایی همراه با اجماع و حمایت کامل.
در چنین بستری، بسیاری از هواداران معتقدند که این اسطورهی صربستانی هیچگاه به اندازهی دستاوردهایش مورد احترام و حمایت بیقیدوشرط قرار نگرفته است. از همین منظر، جملهای که او در آستر کت خود پنهان کرده، بازتابی از همین تجربهی زیسته نیز به نظر میرسد؛ تجربهای از دیدهشدن، قضاوتشدن و در عین حال ادامه دادن.
این جمله که بسیاری آن را ریشهدار در باورهای مذهبی و ارتدوکس او میدانند، نشاندهندهی تکامل نگاه جوکوویچ به مفهوم «قهرمانی» است. او با این پیام به جهان یادآوری میکند که قهرمان بودن فقط در بالا بردن جامها و ثبت رکوردهای تاریخی خلاصه نمیشود؛ بلکه ارزش واقعی در توانایی تابآوردن در برابر بیعدالتی، حفظ آرامش در برابر قضاوتهای سخت و داشتن ظرفیت بخشش نسبت به مخالفان نهفته است.





دیدگاه شما