برای گوگوش، شاهماهی موسیقی ایران، لباس هیچوقت فقط یک لباس نبود. مد از همان سالهای جوانی، بخشی از زبان تصویری و هویت هنری او را شکل میداد. انتخابهای جسورانه، رنگهای متفاوت و توجه او به جریانهای روز دنیا، گوگوش را به یکی از تأثیرگذارترین چهرههای مد و فرهنگ عامهی ایران پیش از انقلاب تبدیل کرد.

تصاویر کمتر دیدهشدهای که از زمستان سال ۱۳۴۹، برابر با زمستان ۱۹۷۰–۱۹۷۱، به جا ماندهاند، گوگوش را در پاریس نشان میدهند. او در آن دوره، در فضایی میان موسیقی، فرهنگ و مد فرانسه حضور داشت. اما چیزی که این تصاویر را امروز نیز چشمگیر میکند، انتخاب لباس اوست. استایل گوگوش در پاریس ۱۹۷۰ نشان میدهد که او تنها یک ستارهی ایرانی علاقهمند به مد نبود؛ بلکه همزمان با جریانهای تازهی پاریس، زبان شخصی خود را در استایلش شکل میداد.



گوگوش در این عکسها لباسی از «لوئی فرو» (Louis Féraud)، طراح و هنرمند فرانسوی، به تن دارد. کت قرمز او با موتیفهای بزرگ و گرافیکی سفید، مشکی و قرمز طراحی شده بود. دامن تیره با حاشیهی قرمز نیز این ترکیب را کامل میکرد. انتخابی جسورانه که بهخوبی با روحیهی رنگارنگ و متفاوت طراحیهای فِرو هماهنگ بود.


این طراح فعالیت خود را در جنوب فرانسه و در شهر کن آغاز کرد و در دهه ۱۹۵۰ وارد دنیای مد پاریس شد. شهرت او با طراحی برای چهرههای مشهوری چون بریژیت باردو افزایش یافت. اما فِرو تنها یک طراح لباس نبود. او نقاش نیز بود و نگاه هنریاش بهوضوح در آثارش دیده میشد. استفاده از رنگهای قوی، چاپهای جسورانه و فرمهای گرافیکی، امضای مهم طراحیهای او بود.


لباسی که در این عکسها بر تن گوگوش دیده میشود، به مجموعه پاییز و زمستان ۱۹۷۰–۱۹۷۱ برند شخصی این طراح نسبت داده میشود؛ کالکشنی که گزارشهای همان دوره آن را سرشار از رنگهای درخشان، نقطهها، خطوط و فرمهای گرافیکی توصیف کردهاند. خود فِرو نیز از این مجموعه با عنوان «سفر رنگها» یاد کرده بود. همین ویژگی، لباس گوگوش را به نمونهای جذاب از یکی از نوآورانهترین جریانهای مد آن سالها تبدیل میکند.
چ 
اما شاید خاصترین نکتهی استایل گوگوش در پاریس ۱۹۷۰ همین باشد: او سالها بعد سراغ یک لباس آرشیوی نرفته بود. گوگوش این طراحی را در همان دوره و تقریبا همزمان با حضور آن در فصل مد پاریس به تن داشت. این همزمانی، جایگاه متفاوت او را در ارتباط با مد جهانی نشان میدهد؛ ستارهای ایرانی که انتخابهایش تنها بازتابی از مد نبودند، بلکه خود به بخشی از حافظهی تصویری و فرهنگی یک نسل تبدیل شدند.


این تصاویر امروز فقط سند یک لباس زیبا نیستند. آنها تصویری از زنی را ثبت کردهاند که میان تهران و پاریس، موسیقی و مد را به بخشی از هویت شخصی خود تبدیل کرد. انتخابهایی که جسورانه بودند و هنوز هم میتوانند الهامبخش باشند. شاید به همین دلیل، بازگشت این تصاویر و چنین طراحیهای گرافیکی و رنگارنگی، بار دیگر توجه نسل جدید را جلب کند؛ زیرا بعضی استایلها هرگز کاملا قدیمی نمیشوند، بلکه در زمان مناسب دوباره به یک ترند محبوب تبدیل خواهند شد.





دیدگاه شما