فیلم «فرانکنشتاین ۲۰۲۵» با بازی میا گاث در نقش الیزابت، تجربهای متفاوت و مدرن از روایت کلاسیک این داستان شناختهشده ارائه میدهد. گاث با بازی ظریف و قابللمس خود، توانسته عمق و چندبعدی بودن شخصیت الیزابت را به نمایش بگذارد و در عین حال با همراهی طراحی لباس و عناصر بصری خلاقانه، حس زندگی، کشمکشهای درونی و پیچیدگیهای روانی شخصیت را به مخاطب منتقل کند. حضور او در این فیلم، ترکیبی از لطافت، قدرت و نمادپردازی سینمایی است که تجربهی دیداری اثر را به سطحی فراتر از یک اقتباس معمولی ارتقا میدهد.

یکی از وجههای جالب دربارهی این فیلم، طراحی لباس خلاقانه و مفهومی میا گاث است. لباسهای شخصیت الیزابت از رنگهای کدر و سنتی ویکتوریایی فاصله گرفته و با تناژهای تند و شفاف، حس زندگی و سرزندگی را منتقل میکنند. در نخستین صحنه حضور او، الیزابت کلاهی آبی شبیه به شاخهای خُپری بر سر دارد؛ موجودی که در مصر باستان نماد تولد دوباره و دگرگونی حیات بوده است و این انتخاب، لایهای نمادین به شخصیت او میبخشد.


در صحنهی تشریح جسد، الیزابت پیراهنی با رگههای قرمز میپوشد؛ رنگی که هم یادآور مرگ است و هم پیراهن قرمز کلِر، مادر ویکتور را تداعی میکند و نماد مادرانگی به شمار میرود. در صحنه عروسی نیز کُرست او شبیه قفسه سینه طراحی شده و دستکشهایش یادآور بانداژهای دست هیولا هستند. این طراحی به طور غیرمستقیم به مخاطب القا میکند که الیزابت همسر ویلیام فرانکنشتاین نیست، بلکه به نوعی عروس هیولا محسوب میشود و بر جنبههای نمادین و پیچیدگی روانی فیلم تأکید دارد.







دیدگاه شما