پس از مت گالا ۲۰۲۶ که با شعار «مد، هنر است» (Fashion Is Art) برگزار شد و ستارهها را به بازآفرینی نقاشیها، مجسمهها و آثار هنری روی فرش قرمز دعوت کرد، حالا نوبت به دنیای مد خاورمیانه رسیده است تا همین پیوند جذاب را به شکلی متفاوت جشن بگیرد. مراسم بال ووگ عربی ۲۰۲۶ (Vogue Arabia Ball: Art Edition) چند شب پیش، در ۱۳ نوامبر، در دبی برگزار شد. این رویداد با محوریت پیوند هنر و مد و با تمرکز بر نگاه زنانه به هنر شکل گرفت.

ستارههای منطقه در این مراسم با لباسهایی از طراحان مطرح عرب حاضر شدند؛ لباسهایی که بعضی از آنها مستقیماً از نقاشیهای مشهور الهام گرفته بودند و بعضی دیگر، خود به بوم نقاشی یا مجسمهای پوشیدنی تبدیل شده بودند. لباسهای هنری ستارهها در مراسم بال ووگ عربی ۲۰۲۶ نشان دادند که لباس شب میتواند چیزی فراتر از یک طراحی زیبا باشد؛ روایتی از یک اثر هنری، خاطره یا حتی یک پیام اجتماعی.
عزه سلیمن؛ شب پرستاره ونگوگ روی یک لباس مجلسی
عزه سلیمن، بازیگر و مدل تونسی و میزبان مراسم، با لباسی سفارشی از «رامی کدی» روی فرش قرمز حاضر شد. این طراحی از نقاشی مشهور «شب پرستاره» اثر ونسان ونگوگ الهام گرفته بود. لباس با فرم ماهی و برش بدون بند طراحی شده بود و گلدوزیهای سهبعدی موزاییکی، سطح آن را به تصویری زنده از آسمان پرستارهی نقاشی تبدیل میکردند. ترکیب رنگها و جزئیات برجستهی لباس، حس حرکت و چرخش قلمموهای ونگوگ را تداعی میکرد. این انتخاب یکی از مستقیمترین و چشمگیرترین ارجاعات هنری مراسم بود؛ گویی تابلوی مشهور نقاش هلندی از قاب موزه بیرون آمده و روی فرش قرمز قدم گذاشته است.

کارن وازن؛ لباسی که خودش یک تابلوی نقاشی بود
کارن وازن سراغ یکی از متفاوتترین انتخابهای شب رفت: پیراهنی آرشیوی از «نیکولاس جبران» که تمام سطح آن با دست نقاشی شده بود. برخلاف لباسهایی که تنها از رنگبندی یا فرم یک اثر هنری الهام میگیرند، در این طراحی خود پارچه به بوم نقاشی تبدیل شده بود. نقشهای دستکشیده و جزئیات هنری، به لباس هویتی منحصربهفرد میدادند. انتخاب یک اثر آرشیوی نیز جذابیت آن را بیشتر میکرد؛ لباسی که علاوه بر ارزش طراحی، بخشی از تاریخ خلاقیت یک طراح لبنانی را با خود به همراه داشت.

دورا زروق؛ معماری رنگها روی لباسی شبیه شیشههای رنگی
دورا زروق با لباسی از «سارا مراد»، یکی از هنریترین سیلوئتهای مراسم را به نمایش گذاشت. این لباس با عنوان «معماری منشوری» (Prismatic Architecture) طراحی شده بود و از زیبایی شیشههای رنگی و بازی نور در پنجرههای استیندگلس الهام میگرفت. سرشانههای بزرگ و بالمانند، نقشهای هندسی و ترکیب رنگهای جواهری، ظاهر لباس را به یک اثر هنری معماریگونه تبدیل کرده بودند. نور در میان رنگها و خطوط لباس بازی میکرد و جلوهای شبیه عبور نور از شیشههای رنگی کلیساهای قدیمی میساخت. این طراحی نمونهای از تبدیل یک پدیدهی بصری و معماری به لباس فاخر بود.

نادین نسیب نجیم؛ قوی سیاه روی فرش قرمز
نادین نسیب نجیم با لباسی سفارشی از «جورج هوبیکا»، یکی از نمایشیترین ظاهرهای مراسم را داشت. منبع الهام این طراحی، فیلم مشهور «قوی سیاه» (Black Swan) بود؛ فیلمی که با دنیای باله، تاریکی، ظرافت و دگردیسی شخصیت اصلی شناخته میشود. لباس با جزئیات ظریف، جلوهای دراماتیک داشت و سربند تزئینشده با کریستالهای سواروسکی و مروارید، در کنار دستکشهای توری گلدوزیشده، حالوهوای یک بالرین اشرافی را به وجود میآورد. این انتخاب فقط ادای احترام به یک فیلم نبود؛ بلکه تلاش میکرد تضاد میان لطافت و قدرت، زیبایی و تاریکی را به زبان لباس بیان کند.

نور الغندور؛ تجسم یک الهه با هزاران مهره درخشان
نور الغندور با پیراهنی مهرهدوزیشده از رامی کدی روی فرش قرمز ظاهر شد. این طراحی از اثر هنری مهرهدوزیشده «الهه آسمانی» (Heavenly Muse) الهام گرفته بود. سطح لباس با جزئیات درخشان و تزئینات ظریف پوشیده شده بود و انعکاس نور روی مهرهها، به آن جلوهای شبیه یک مجسمهی جواهرنشان میداد. انتخاب این لباس از آن جهت جذاب بود که هنر مهرهدوزی را از یک تکنیک تزئینی به عنصر اصلی طراحی تبدیل میکرد. در چنین لباسی، هر مهره بخشی از تصویر نهایی است و در کنار دیگری، اثری یکپارچه میسازد.

جسیکا قهواتی؛ لباسی با نقاشیهای کودکان اماراتی
جسیکا قهواتی با طراحی سفارشی «کریستی رومانوس»، یکی از معنادارترین انتخابهای شب را داشت. روی این لباس، نقاشیهایی قرار گرفته بودند که کودکان مرکز رشید دبی برای افراد دارای معلولیت (Rashid Centre for People of Determination) کشیده بودند. این طراحی برخلاف بسیاری از لباسهای پرزرقوبرق مراسم، تنها به زیبایی بصری متکی نبود؛ بلکه داستانی انسانی را با خود حمل میکرد. خطوط و تصاویر کودکانه روی پارچه، به لباس حالوهوایی صمیمی و شخصی میدادند. جسیکا با این انتخاب، هنر را از فضای گالریها بیرون آورد و به اثری پوشیدنی تبدیل کرد که پیام مشارکت، خلاقیت و دیدهشدن استعدادهای متفاوت را منتقل میکرد.

کارس بشار؛ سرزمین مادری در قالب یک لباس
کارس بشار با لباسی سفارشی از« الیاس ریگا»، به سراغ اثری با عنوان «سرزمین مادری» (Mother Land) از صفا الست رفت. این انتخاب در میان طراحیهای هنری مراسم، معنایی فراتر از زیبایی و تزئین داشت. مفهوم سرزمین مادری، ریشهها، هویت و پیوند عاطفی با وطن را به ذهن میآورد؛ موضوعی که برای یک بازیگر سوری میتواند بار احساسی ویژهای داشته باشد. لباس با الهام از این اثر هنری، به بستری برای بازتاب هویت و خاطره تبدیل شده بود. این طراحی نشان میداد که گاهی یک لباس مجلسی میتواند بهجای روایت یک داستان عاشقانه یا افسانهای، حامل پیامی دربارهی تعلق و سرزمین باشد.

دیما عیاد؛ نقاشی سامیه حلبی روی لباس شخصی طراح
دیما عیاد تصمیم گرفت بهجای انتخاب لباسی از یک خانه مد دیگر، با طراحی خودش در مراسم حاضر شود. لباس او با دست و توسط سامیه حلبی، هنرمند فلسطینی، نقاشی شده بود و از اثر سال ۲۰۱۷ این هنرمند با عنوان «غسان» (Gassan) الهام میگرفت. این همکاری، پیوند مستقیمی میان هنر نقاشی و طراحی لباس ایجاد کرده بود. ضربهقلمها و ترکیب رنگهای نقاشی روی پارچه، به لباس جلوهای منحصربهفرد میدادند؛ بهطوری که هیچ دو نسخهی مشابهی از چنین طراحیای نمیتوان تصور کرد. حضور نام یک هنرمند فلسطینی در این همکاری نیز به انتخاب دیما عیاد هویتی فرهنگی و هنری میبخشید.

هیلدا خلیفه؛ الهام از لباس یک ستاره سینمای صامت
هیلدا خلیفه با طراحی دیگری از رامی کدی، سراغ یک مرجع تاریخی متفاوت رفت. لباس او از پوشش الیو بوردن در فیلم صامت «دختر شادی» (The Joy Girl) محصول سال ۱۹۲۷ الهام گرفته بود. این انتخاب، حالوهوای مد دهه ۱۹۲۰ و زیباییشناسی سینمای کلاسیک را به فرش قرمز دبی آورد. جذابیت این طراحی در بازآفرینی یک تصویر قدیمی از تاریخ سینما بود؛ تصویری که حالا با زبان طراحی لباس معاصر و مهارتهای خیاطی رامی کدی دوباره جان گرفته است. این لباس یادآور دورانی است که ستارههای سینما با لباسهای نمایشی و جزئیات چشمگیر، به نمادهای مد تبدیل میشدند.

راوده محمد؛ طلوع خورشید در صحرای عربستان
راوده محمد با لباسی از سارا مراد به نام «الذهبیه» (Al Dahabiyah)، به سراغ زیبایی چشماندازهای طبیعی شبهجزیره عربستان رفت. نام این لباس در زبان عربی به معنای «طلایی» است و از صحرای عربستان در لحظه طلوع آفتاب الهام میگیرد؛ زمانی که نخستین پرتوهای خورشید روی شنهای طلایی منعکس میشوند. رنگ و درخشش پارچه، این منظره را به یاد میآورد و به لباس جلوهای گرم و باشکوه میدهد. برخلاف طراحیهایی که مستقیماً از یک نقاشی مشهور الهام گرفتهاند، این لباس از طبیعت بهعنوان اثر هنری استفاده میکند. نتیجه، طراحیای شاعرانه است که هویت عربی و زیبایی چشماندازهای بومی را در قالب یک لباس فاخر به نمایش میگذارد.

وقتی فرش قرمز به یک گالری هنری تبدیل میشود
این مراسم نشان داد که طراحان خاورمیانه تا چه اندازه میتوانند از مرزهای معمول لباس شب فراتر بروند. در این مراسم، نقاشیهای ونگوگ، آثار هنری معاصر، مجسمههای الهامبخش، سینمای کلاسیک و حتی نقاشیهای کودکان به بخشی از طراحی لباس تبدیل شدند. تفاوت جذاب این انتخابها در شیوهی روایت آنها بود؛ بعضی لباسها یک اثر مشهور را بازآفرینی میکردند و بعضی دیگر، مفاهیمی مانند هویت، خاطره، طبیعت و همبستگی را به تصویر میکشیدند.
لباسهای هنری ستارهها روی این فرش قرمز بزرگ، از این جهت اهمیت دارند که نشان میدهند هنر معاصر عربی فقط در گالریها و موزهها جریان ندارد. این هنر میتواند روی پارچه نقاشی شود، با هزاران مهره شکل بگیرد یا در قالب یک لباس مجلسی، داستانی دربارهی فرهنگ و هویت تعریف کند. شاید مهمترین دستاورد این مراسم نیز همین باشد: تبدیل فرش قرمز به فضایی برای معرفی خلاقیت طراحان عرب و نمایش این حقیقت که مد، خودش میتواند یک اثر هنری مستقل باشد.

دیدگاه شما