سالهاست صنعت مد از پذیرش تنوع اندام و تعریف دوبارهی زیبایی حرف میزند؛ اما آمار هفتههای مد بهار و تابستان ۲۰۲۷ از واقعیتی متفاوت پرده برمیدارد. بر اساس گزارش Vogue Business، از میان ۹۲۸۳ استایل ارائهشده در ۲۱۹ نمایش و پرزنتیشن نیویورک، لندن، میلان و پاریس، تنها ۰٫۵ درصد به مدلهای پلاسسایز اختصاص داشته است. سهم مدلهای میانسایز نیز فقط ۲ درصد بوده و مدلهای سایز استاندارد ۹۷٫۵ درصد استایلها را به نمایش گذاشتهاند. حضور مدلهای پلاسسایز در هفتههای مد ۲۰۲۷ بار دیگر به موضوعی بحثبرانگیز تبدیل شده است.

این ارقام پرسشی جدی را مطرح میکنند: آیا صنعت مد در حال فاصله گرفتن از تنوع اندام و بازگشت به معیارهای محدود زیبایی است؟ پس از سالها تلاش برای شکستن کلیشهها، چنین آماری میتواند نشانهای نگرانکننده برای آیندهای فراگیر در دنیای فشن باشد.

مدل استاندارد در دنیای مد چه ویژگیهایی دارد؟
اصطلاح «مدل استاندارد» در صنعت مد، بیشتر به مدلهایی اشاره دارد که اندازههای بدنشان با الگوها و نمونهلباسهای برندها هماهنگ است. این عنوان به معنای برتری یک نوع اندام از نظر زیبایی یا سلامتی نیست. در مدلینگ زنانه رانوی، قد مدلها معمولاً بین ۱۷۵ تا ۱۸۰ سانتیمتر است. در مدلینگ مردانه نیز بازهی ۱۸۳ تا ۱۹۰ سانتیمتر رایج است.

اندازههای حدود ۸۴ سانتیمتر برای دور سینه، ۶۰ سانتیمتر برای دور کمر و ۸۹ سانتیمتر برای دور باسن نیز از الگوهای متداول در برخی بخشهای مدلینگ زنانه به شمار میروند؛ هرچند این اعداد استانداردی جهانی و قطعی نیستند. تناسب لباس با بدن، توانایی نمایش جزئیات طراحی، راه رفتن روی رانوی، ژستگیری و انتقال هویت بصری مجموعه نیز در انتخاب مدل اهمیت دارند.

چرا تنوع اندام در رانوی همچنان یک چالش است؟
محدودیت سایزبندی لباسها، الگوهای طراحی و ملاحظات تجاری برندها میتوانند بر انتخاب مدلها تأثیر بگذارند. وقتی بیشتر مجموعهها برای بازهی محدودی از اندازههای بدن طراحی میشوند، حضور مدلهایی با اندامهای متفاوت نیز دشوارتر خواهد شد.

البته معیارهای انتخاب مدل در شاخههای مختلف یکسان نیستند. مدلینگ رانوی، تبلیغاتی، تجاری، فیتینگ و پلاسسایز هرکدام الزامات خاص خود را دارند. بااینحال، سهم بسیار پایین مدلهای پلاسسایز در هفتههای مد پرسش مهمی دربارهی فاصلهی میان شعارها و تصمیمهای واقعی برندها ایجاد میکند.

حضور مدلهای پلاسسایز در هفتههای مد ۲۰۲۷ فقط به انتخاب چند چهره روی صحنه مربوط نیست؛ بلکه بازتابی از این است که صنعت مد تا چه اندازه برای نمایش طیف متنوعتری از بدنها آماده است. شاید چالش اصلی امروز، نه تعریف یک استاندارد تازه، بلکه کنار گذاشتن این تصور باشد که زیبایی فقط به یک اندازه یا فرم مشخص تعلق دارد.


دیدگاه شما