پس استایلیست‌های ترکیه چه می‌کنند؟ چرا همه لباس‌ها تکراری شده؟

طراحی لباس در دنیای تصویر، قوی‌ترین ابزار برای ساخت هویت یک کاراکتر است. اما گاهی یک انتخاب تکراری، تمام این مرزبندی‌های شخصیتی را ویران می‌کند. اخیراً دیده شدن یک کت و دامن دالبردار بر تن دو بازیگر مطرح، جنجال بزرگی در میان مخاطبان به پا کرد. ادا اجه در نقش درین در سریال «قهوه شور»، این ست آبی آسمانی را با ظرافتی خاص پوشیده بود. همزمان، سمیه آیدوعان در نقش سلطان در سریال «زیرزمین» نیز دقیقاً با همین استایل جلوی دوربین ظاهر شد. این هم‌پوشانی عجیب نشان داد که گاهی طراحان لباس به جای خلق ایده‌های ناب، تسلیم آیتم‌های آماده می‌شوند. این لباس با برش‌های هلالی و کوتاه خود، یک شاهکار مدرن است. اما دلیل خاص بودن و در عین حال شکست این استایل، تبدیل شدن یک طراحی یونیک به یک یونیفرم مشترک برای دو داستان کاملاً متفاوت بود.

اعتراض شدید تماشاگران به این فقر خلاقیت، کاملاً منطقی و هوشمندانه است. مخاطب انتظار دارد لباس هر نقش، امضای شخصی و بازتابی از دنیای درونی همان کاراکتر باشد. حضور تکراری کت و دامن دالبردار برند «بی‌من» در قابی دیگر، جادوی شخصیت‌پردازی را می‌شکند. رنگ آبی آسمانی این اوت‌فیت، حسی از آرامش لوکس را منتقل می‌کند. برش‌های خاص آن نیز زنانگی و جسارت را به زیبایی در هم می‌آمیزند. انتخاب بدون تغییر چنین آیتم شاخصی برای دو کاراکتر، نشان‌دهنده‌ی ضعف شدید در استایلینگ اختصاصی است. این اتفاق ثابت می‌کند که حتی لوکس‌ترین طراحی‌ها بدون شخصی‌سازی، روح و اثرگذاری خود را از دست می‌دهند. یک لباس در سینما و تلویزیون باید داستان بگوید، نه اینکه صرفاً جای خالی خلاقیت طراحان را پر کند.