نگاهی به حرفه‌ای‌ترین گریم‌های پیری در هالیوود که بازیگران را ناشناخته کردند

ستاره‌های تراز اول سینما تنها کمال متعارف چهره و استایل را برای کارکترهایشان نمی‌خواهند. آن‌ها ساعت‌ها زیر دست طراحان چهره می‌نشینند تا چهره‌ای سالخورده داشته باشند و نقش‌های خود را هرچه تاثیرگذارتر و ماندگارتر خلق کنند. این سبک چهره‌پردازی یک تکنیک ساده‌ی آرایشی نیست. استفاده‌ی جسورانه از یک بازسازی چهره پیری مرزهای فشن و سینما را جابه‌جا کرده است. پذیرش چین و چروک‌های عمیق، یک نمایش پر سر و صدا را رقم می‌زند. این تغییر مسیر، استانداردهای جدیدی برای جسارت تعریف می‌کند و ثابت می‌کند که اوج هنر در تخریب زیبایی پلاستیکی است.

دواین جانسون در فیلم موسیقی مارمولک (۲۰۲۷)

دواین جانسون، ستاره فیلم‌های اکشن، در فیلم «موسیقی مارمولک» تمام قواعد استایلش را دور ریخته است. او در این فیلم که این روزها در حال فیلم‌برداری است، نقش یک پیرمرد ۷۵ ساله‌ی عجیب و غریب ملقب به «مرد مرغی» را بازی می‌کند. جانسون در این فیلم ظاهر عضلانی و تثبیت‌شده‌اش را کاملاً کنار گذاشته است. طراحان با تکنیک‌های نوین مجسمه‌سازی، هویتی کاملاً جدید برای او خلق کرده‌اند. بازسازی چهره پیری برای راک سینما، بی‌سابقه بوده است. این حرکت قطعا استاندارد جدیدی برای تغییر چهره‌ی ستاره‌ها تعریف خواهد کرد.

تام کروز در فیلم چاه‌کن (۲۰۰۶)

کروز همیشه نماد کمال فیزیکی بود. اما او در فیلم «چاه‌کن» (۲۰۲۶) تمام خط قرمزهای استایل را رد کرد. داشتن اندامی چاق‌تر، موهای کاملاً سفید و پوستی چروکیده برای او یک دگرگونی کامل بود. تخریب این کمال برای خلق یک کاراکتر، اوج جسارت است. این کار استایل همیشگی او را کاملاً دگرگون کرد.

برد پیت در فیلم مورد عجیب بنجامین باتن (۲۰۰۸)

این بازیگر جذاب و خوش‌تیپ در این فیلم نقش شخصیتی را بازی کرد که پیر به دنیا می‌آید و در طول زمان جوان می‌شود. گریم او در اوایل فیلم، او را شبیه به یک پیرمرد فرتوت و ۸۰ ساله نشان می‌داد.

جرد لتو در فیلم آقای هیچ‌کس (۲۰۰۹)

این بازیگر و خواننده جنجال‌آفرین آمریکایی، در این فیلم با گریمی بسیار سنگین و طبیعی نقش نمو، آخرین انسان فانی روی زمین را در ۱۱۸ سالگی ایفا کرد.

تیلدا سوینتن در فیلم هتل بزرگ بوداپست (۲۰۱۴)

این بازیگر برای بازی در نقش مادام دی ۸۴ ساله، هر روز ساعت‌ها گریم پروتز صورت و دست‌ها را تحمل می‌کرد تا به یک پیرزن ثروتمند و سالخورده تبدیل شود. نتیجه‌ی این گریم شگفتی‌آور بود.

داستین هافمن در فیلم بزرگ‌مرد کوچک (۱۹۷۰)

هافمن در سال ۱۹۷۰، زمانی که تنها ۳۳ سال داشت، نقش جک کراب ۱۲۱ ساله را بازی کرد. گریم او که توسط دیک اسمیت افسانه‌ای انجام شد، یکی از پیشگامانه‌ترین گریم‌های پیری در تاریخ سینماست.

گای پیرس در فیلم پرومتئوس (۲۰۱۲)

پیرس در ۴۴ سالگی نقش پیتر ویلند پیر و رو به مرگ را بازی کرد که یکی از سنگین‌ترین گریم‌های پروتزی دهه اخیر هالیوود محسوب می‌شود. گریم گای پیرس صورت او را کاملا غیر قابل تشخیص کرده بود.

لئوناردو دی‌کاپریو در فیلم جی. ادگار (۲۰۱۱)

او برای به تصویر کشیدن دهه‌های پایانی عمر رئیس مشهور اف‌بی‌آی (جی. ادگار هوور)، با پروتزهای صورت و گریم‌های سنگین، سن خود را به طور چشمگیری بالا برد و نقشی ماندگار خلق کرد.

کیت وینسلت در فیلم کتاب‌خوان (۲۰۰۸)

وینسلت، بازیگر مشهور بریتانیایی، برای نمایش دهه‌های پایانی زندگی هانا اشمیت در زندان، با موهای خاکستری و چهره‌ای پر از چین و چروک ظاهر شد؛ نقشی که برای او جایزه اسکار را به همراه داشت.

مریل استریپ در فیلم بانوی آهنی (۲۰۱۱)

استریپ برای بازی در دوران پیری مارگارت تاچر، نخست‌وزیر بریتانیا، گریمی بسیار دقیق و واقعی داشت که اسکار بهترین چهره‌پردازی را نیز برای فیلم به ارمغان آورد.

کریستین بیل در فیلم معاون (۲۰۱۸)

او علاوه بر افزایش وزن شدید برای نقش دیک چینی، با استفاده از گریم پیری و پروتزهای مختلف، دوران کهولت این سیاستمدار را به طبیعی‌ترین شکل ممکن بازسازی کرد.

وینونا رایدر در فیلم ادوارد دست‌قیچی (۱۹۹۰)

وینونا در سال ۱۹۹۰ و در حالی که تنها ۱۹ سال داشت، در صحنه‌های ابتدایی و انتهایی فیلم زیر لایه‌های ضخیم لاتکس نقش پیرزنی را بازی کرد که داستان ادوارد را برای نوه‌اش تعریف می‌کند.